Biologische melk is klimaatvriendelijker

27 februari 2012

De carbon footprint is een manier om de totale broeikasgasemissies waarvoor een individu, een organisatie of product verantwoordelijk is, in één cijfer uit te drukken. Broeikasgassen, zoals CO2, methaan en lachgas, zijn verantwoordelijk voor de klimaatverandering. Het ene broeikasgas draagt meer bij tot klimaatverandering dan het andere. Daarom zijn ze allemaal herleid tot CO2-equivalenten.

De carbon footprint is een manier om de totale broeikasgasemissies waarvoor een individu, een organisatie of product verantwoordelijk is, in één cijfer uit te drukken. Broeikasgassen, zoals CO2, methaan en lachgas, zijn verantwoordelijk voor de klimaatverandering. Het ene broeikasgas draagt meer bij tot klimaatverandering dan het andere. Daarom zijn ze allemaal herleid tot CO2-equivalenten.

Biologische rauwe melk heeft een carbon footprint van 0,80 kilo CO2-equivalenten. Dat is meer dan 20% beter dan die van gangbare rauwe melk, die 1,02 kilo bedraagt. Dit meldt een studie uitgevoerd door de Universiteit Gent en Environmental Resources and Management (ERM). Ze gebeurde in opdracht van de Afdeling Monitoring en Studie (AMS) van de Vlaamse overheid.

Het goede cijfer voor bio is ondermeer te danken aan het feit dat bioboeren maar weinig krachtvoer gebruiken. Veel voeders telen ze zelf of bekomen ze in samenwerking met andere bioboeren uit de omgeving. “Regionaliteit is een belangrijk gegeven bij biolandbouw”, verklaart Esmeralda Borgo, beleidsverantwoordelijke van BioForum. “Bovendien wordt de biologische wetgeving op dat gebied steeds strenger”.

Bovendien worden voor de productie van biologische voeders geen kunstmeststoffen gebruikt, wat ook een gunstige invloed heeft op de carbon footprint.

Ondanks dit goede cijfer voor bio, heeft BioForum over het algemeen een eerder kritische houding ten aanzien van ingeperkte methodieken als de carbon footprint. “De milieuproblematiek wordt zeer eenzijdig benaderd”, merkt Borgo op. “Bij landbouw en voeding komt nog veel meer kijken: uitputting van (grond)water, uitputting van grondstoffen voor de productie van kunstmeststoffen, uitputting van de bodems met erosie voor gevolg, het gebruik van schadelijke synthetische gewasbeschermingsmiddelen, de aantasting van de biodiversiteit, noem maar op. Om nog maar te zwijgen over dierenwelzijn.” 

De carbon footprint laat dit allemaal grotendeels links liggen. Met dergelijke onderzoeksmethodieken is het risico op afwenteling groot: in een poging om de carbon footprint te beperken, kan je soms andere problemen veroorzaken. Bij een geïntegreerde benadering als bij biologische landbouw loop je dit risico niet. Biologische producenten streven naar een zo goed mogelijke score op al deze milieufactoren tegelijkertijd. 


Meer nieuws